Za okładki płotem. Rzetelne recenzje od 2011 roku

By oddać wszechogarniający historyczny żywioł Marszu Shermana, Doctorow sięga do polifonicznej, wielowątkowej narracji, którą stosował wcześniej wielokrotnie z wybitnym lub co najmniej niezłym skutkiem.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że eksploatowana przez autora  Ragtime'u  formuła powieści historycznej uległa pewnemu wyczerpaniu.

Billy Bathgate  skupia najlepsze cechy pisarstwa Doctorowa: połączenie subiektywnej narracji z szerszym spojrzeniem, nasycone drobiazgami tło i iście filmową wirtuozerię w konstrukcji poszczególnych epizodów. Cztery lata po sukcesie "Wystawy Światowej" Doctorow powrócił kolejną powieścią o latach 30. XX wieku. Tym razem jednak atuty tamtej (generalnie średnio udanej) powieści, czyli nasycone szczegółami i nastrojem zmysłowe obrazowanie, umieścił w ściśle gatunkowych ramach. "Billy Bathgate" jest bowiem pełnoprawną epiką gangsterską, miejscami wręcz literackim odpowiednikiem "ballady filmowej", od której zapożycza m.in. grę dynamiką (zwolnienia i przyspieszenia akcji) i powtórzeniami. Doctorow po raz kolejny sięga po małoletniego bohatera i tym razem tytułowy Billy Bathgate (właśc. Billy Behan) to obdarzony sprytem i spostrzegawczością piętnastolatek z doskonale znanego pisarzowi Bronxu. Z jego perspektywy poznajemy jednego z wielkich gangsterów lat 3...

Ciąg pieczołowicie odtworzonych, ale dramaturgicznie raczej letnich wspomnień, do których czytelnik zachowuje emocjonalny dystans.  

tl;dr  Cykl recenzji powieści Doctorowa nie jest kompletny (10 z 12), ale dwie brakujące książki są zwyczajnie słabe i szkoda mi czasu na powtórki. Za to mój osobisty TOP 3 to, w  kolejności chronologicznej :  RAGTIME  +  BILLY BATHGATE  +  MARSZ + zaraz za podium  WITAJCIE W CIĘŻKICH CZASACH - i te cztery powieści polecam. 

O masz, tu urlop, a tu taka wiadomość: http://www.rp.pl/artykul/9148,1217228-Zmarl-amerykanski-pisarz-E-L--Doctorow.html . Był to jeden z najwyżej cenionych przeze mnie pisarzy zza oceanu, choć tylko trzy jego książki recenzowałem na blogu (większość przeczytałem w latach przedblogowych). Postaram się być może w najbliższych miesiącach o uzupełnienie tego braku. Póki co żegnam autora, którego każda kolejna książka była dla mnie wydarzeniem (nawet jeśli niektóre, nieliczne, wręcz pojedyncze - rozczarowywały). Szkoda też, że, choć był kilkukrotnym finalistą Pulitzera, samej nagrody nigdy nie dostał. Należała mu się najbardziej za najgłośniejszy "Ragtime", ale i z późniejszych powieści mógłbym wskazać przynajmniej trzy mocne kandydatury. No cóż, na szczęście nie od zdobytych nagród zależy wielkość pisarza.   Grafika z cytatem: lubimyczytac.pl

I skończył się rok. Znaczy - pora na skontrum.

Jeśli traktować E. L. Doctorowa jako pisarza historycznego, trzeba mieć świadomość, że z historią poczyna on sobie bardzo swobodnie. Począwszy "Księgi Daniela", swojej drugiej powieści, w której przedstawił beletryzowaną wariację na temat głośnej w latach 50. sprawy egzekucji Rosenbergów , opowiedzianą z punktu widzenia ich syna, Doctorow przyjął wyróżniającą go metodę pisarską. Traktuje on fakty z przeszłości i ustalenia historyków jedynie jako punkt wyjścia opowieści, z reguły ukazywanych z perspektywy ich nieznanych uczestników - z reguły szarych Amerykanów, często dzieci. Takie ujęcie, czy to wojny secesyjnej ("Marsz"), czy to epoki nowojorskich rządów Tammany Hall z końca XIX wieku ("Rezerwuar"), czy to pierwszych lat zeszłego stulecia ("Ragtime"), czy wreszcie czasów prohibicji ("Billy Bathgate") i chwil u progu II wojny światowej ("Wystawa światowa") - pozwala mu na pokazanie istotnych momentów w historii Ameryki z...